tegoshi yuya

ความปรารถนาของฉันคืออะไรหนอเด็กชายคิด
เขาไม่เคยมองมันเลยว่าสิ่งไหนไม่ดี เด็กชายมักบอกกับตัวเองอยู่
เสมอๆว่า"เอาน่า.." หรือ"ไม่เป็นไรหรอก.."
แต่พอเขาได้เผชิญกับคำว่าความจริงแล้ว
ตัวเขากับพบว่าไม่ได้ดีกว่าที่จะเป็น
มันเกินกว่ากำลังทีคนอย่างเด็กชายตัวเล็กๆจะรับไหว
การที่เขาจะเปลี่ยนแปลงเพื่ออะไรซักอย่างเพื่อคนที่รักนั้น
มันเป็นการเพิ่มความเจ็บปวดให้แก่เด็กชายเองเกินกว่าที่จะเป็นและรับได้..
.......(อย่าคิดมากเด็กชายคิด เราเพียงแต่ถามตัวเราเองเพียงเท่านั้น..ว่าทำไม)........
เด็กชายก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ยิ่งเขารู้จักตัวเองมากขึ้นเท่าไร เขากลับกลัวตัวเองมากขึ้นเท่านั้น
และรู้สึกว่าตัวเองเริ่มเหนื่อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันก็ไม่สามารถบอกใครเป็นคำพูดได้
วันนี้น้ำตาของเด็กน้อยไหลออกมาโดยที่เขาเองก็ไม่รู้สึกตัว.. พระเจ้าลูกควรทำ
อย่างไรดี ลูกเหนื่อยเหลือเกิน
.. แต่ลูกก็ไม่อยากทำให้ใครเสียใจสักคนเดียว พระเจ้าช่วยลูกด้วย..
เด็กน้อยได้แต่เพียงภาวนา..

แบบว่าเมื่อเช้าเราไปสยามไปหาไก่เพื่อนรัก พอกลับมาแปลกใจทำไมพี่ชั้นไปอยู่ชั้น สี่ ปกติจะมารอชั้นG ที่ the Mall งามวงศ์วานแล้วเราก็ถึงบางอ้อ เจอะ ป้ายขนาดใหญ่แปะอยู่ว่ามีงานเปิดตัวหนังสืออะไรซักอย่าง ไม่ได้กะไปเลยแระ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเนี้ยเป็นใครบังเอิญไปรอพี่สาวจะกลับบ้านพร้อมกันอะไรไม่รู้ที่นี่ เราก็เลยตามพี่ไปดู
ปรากฏว่ามีเด็กสาว ๆ ที่ไหนมาเยอะแยะมากมาย ที่ฮอล์เต็มไปหมดยืนออกันแทบตาย
แถมด้านข้างมีงานแข่งขันเกมส์โกะ GO หนวกหูโคตร น่าสงสารคนเล่นที่เค้าใช้สมาธิกัน
ขอโทษแทนเด็ก ๆ ด้วยน่ะค่ะ อันที่จริงก็อยากไปดูเค้าเล่น แต่บังเอิญอยากเห็นของนอกค่ะ ดูว่าเค้าคือใคร ป้ายรูปมันหล่อดี แล้วเห็นบอกว่าคนมีบัตรเท่านั้นที่จะได้เข้าไป หึหึ อดครับ
อดแน่ ๆ พวกที่รออยู่ข้างนอกที่อออยู่ตรงประตูคือพวกไม่มีบัตร พวกที่ได้เข้าคือพวกมีบัตร สืบทราบมาว่าต้องสมัครสมาชิกหนังสือก่อนจึงจะได้ หึหึ ราคาเป็นพันเลย ใครเค้าจะสู้ไหวว่ะ ใจเราก็อยากเข้า แต่เข้าไม่ได้ ไป ๆ มา ๆ ได้เข้าครับ ฟลุ้ครึเปล่าเนี้ย คือบังเอิญว่ามีคนเส้นใหญ่ใกล้ ๆ ตัวอยู่ข้าง ๆ คนนึงหึหึ พี่เราเอง
เราก็ให้พี่เราพาเข้า แน่ล่ะ คนที่เป็น รปภ นั่นคนของเดอะมอลล์ทั้งงั้น สบายเราเลย ผ่านฉิวตลอด เค้ารู้จักพี่เราทั้งงั้นฟรีตลอดงาน รอเข้าตอนพวกมีบัตรเข้านั่งที่หมดแล้วเราจึงผ่านประตูไปนั่งได้ กรี๊ด ดีใจโคตร ไม่ได้หวังว่าจะได้เข้าก็ได้เข้า ขอบคุณคุณพี่รปภทุกคน กะน้ำปั่นที่ยกมาให้พี่เรา เราจึงได้อานิสงค์กินเข้าอย่างกระหาย (คนอื่นไม่มีทางได้)
ซื้อเอาเท่านั้น เราฟรีเว้ย อ่อ ในงานก่อนเริ่มเจอหนุ่ม ๆ ได้ลูกโป่งสีทองประทับสกีนลาย BATTLE ด้วย แต่กว่าจะได้แทบตาย(ตรงไหนว่ะ ได้ข่าว รปภเค้าหยิบมาให้)พี่เรายกไม่ทันแพ้เด็ก ๆ อะดิ เสียดายไม่งั้นได้ทั้งแถวแล้ว
สงสารพวกไม่มีบัตรกะไม่มีเส้นอ่ะ อยากพาเข้ามาแต่เกรงใจพี่เค้า เห็นเกาะลูกกรงเรียก
แตวาน ๆ เห็นแล้วน่าสงสาร เหอะ ๆ เอาเถอะบรรยากาสวันนั้นก็สนุกดีแต่ว่าเรารัก ญี่ปุ่นไงเลยเฉย ๆ (ได้ข่าวว่ากรี๊ดคอแตกคอแตน) คริสน่ารัก แต่เป็น......แหง
พี่คนที่เชิญดอกไม้ให้ก็บอกว่าเป็นแน่ ๆ ถ่ายรูปกันด้วย อิจฉาแนะ โปสเตอร์ก็ราคา
แผ่นละ สองร้อย เหอะ ๆ นี่ก็หวังว่าจะใช้เส้นพี่ไปเอาโปสเตอร์มาอีก อืมมมมมมมมม
ไม่ค่อยจะโกงเลย คนที่โชคดีที่ได้ถ่ายรูปกะหกหนุ่ม สุดยอดได้จับมือกะโดนหนุ่ม ๆ โอบถ่ายรูปด้วย เราชอบLio น่ะ เพราะว่า เค้าบอกชอบสาวใส่แว่น กรี๊ดดดดดดดดดดังเลยแหละ เหอะ ๆ ๆ ๆ ช๊อบชอบบบบบบบบบบบบบแต่เค้าขยายความว่าต้องน่ารักเรียบร้อย
แป้วววววววววว แห้วครับบบบบบบบบบบบบบบบหึหึ ตอนจบงานเราดักวิ่งตามรถหนุ่ม ๆ ทันด้วย
จากชั้นสี่วิ่งลงมาชั้น G เหนื่อย แต่คุ้ม สนุกดี ไม่เคยคิดว่าจะวิ่งตามเลยน้าาาาาาาา
แล้วสาว ๆ ที่วิ่งน่ะ ไม่น้อยเลยน่ะ พวกพีซีที่ยืนขายของไม่รู้เรื่องรู้ราวเดินออกมาดูพวกเราเต็มเลย ยาวเป็นหางว่าว แล้ววิ่งกันเร็ว ๆ เหมือนวิ่งหนีตำรวจเลย เหอะ ๆ (เข้าใจเปรียบ)
กรี๊ดชั้นเดินบ่อยเค้าจำหน้าชั้นได้ อับอายจริงเลย แต่เรานำโด่งเลยแน่สิ เดอะมอลล์คือบ้านหลังที่สี่นี่ทุกซอกทุกมุม รู้จักหมด มารอเจอก็โดนถ่ายวิดีโอด้วยเต็ม ๆ ชอบบบบบบบบ
คงมีสกู๊ปลงที่เกาหลีบ้างล่ะ ไม่สวยแต่ขอออก บ้างมีไรมั้ยเหอะ ๆ ๆ (หัวเราะนางมาร)
เหอะ ๆ แล้วเราก็หมดแรงเดินมารอพี่สาวหน้าแม็ค ไม่มีแรง เลย พลังงานหมด
วันนั้นสนุกมากจริง ๆ ฟลุ้ค สนุกได้เห็นของดีจากเมืองนอกเหอะ ๆ ๆ

จบ

ในที่สุดก็เป็นไทแล้ว เย้ ๆ

เริ่มฝึกงานตั้งกะวันที่ สองเมษา จนบัดดนี้ครบกำหนดตาม

วาระที่ได้ตกลงกะอาจายร์ในวันที่ สิบแปดนั่นเอง

เหอะ ๆคิด ๆ ดูแล้วก็ใจหายเหมือนกันน้า

เคยเดิน ๆ เข้า ๆ ออก ๆ กรมเกือบทุกวัน

ไม่นั่งคุยกะเพื่อนก็นั่งทำงานที่จายร์สมานสั่ง

แต่อย่างเราอ่ะเหรอจะทำ หึหึ โยนให้เพื่อนซะงั้น

แล้วเราก็ย้ายหอออกมาแล้วด้วยการขนของออกมา

โดยลำพังโคตรหนักเลย สี่ชิ้น อันได้แก่

กระเป๋าเป๋ใบใหญ่มาก หลังจะหัก ถุงใส่การ์ตูนอีกตั้งนึง

ถุงใส่รองเท้า กับกระเป๋าใส่ของจิปาถะ หนักมาก

แต่อิชั้นสู้ค่ะ สู้เพื่อแม่ เหอะ ๆ ๆ

เอาเถอะการฝึกงานคราวนี้ทำให้เริ่มเข้าใจอะไรดีขึ้น

และรับรู้ว่าการทำงานในหน่วยงานรัฐมันสบายยยยยยยยยยย

มาก ๆ อยากเป็นราชการโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

แล้วก็อยากกลับไปอยู่บ้านด้วย พิจิตรครับผมอยากกลับพิจิตร

=====================================

ในที่สุด คุกะจี้ก็กำลังจะกลับมาแล้วเย้ ๆ ๆ ๆ ๆ

คราวนี้ต้องขอบคุณพี่นกที่อุตส่าห์เอาข่าวมาบอก

เหอะ ๆ ปีใหม่เดี๋ยวส่งของไปให้นะค่ะ

ง่วงจังไปนอนดีไหมเรา

ไปเลยดีกว่าราตรีสวัสดิ์น้า